Typowe cechy sztuki greckiej, helleńskiej i rzymskiej

1. Domy, w których GRECY były budowane z umiarem, wszyscy prowadzili podo b ny tryb życia nacech owany umiarem.
2. Bogom natomiast wznosili jak najwspanialsze świątynie.
3. Większość rzeźb greckich powstała w związku z potrzebami religijnymi, wykon y wano posągi wielkich bóstw, płaskorzeźb zd o biących świątynie, nagrobków.
4. Do połowy IV wpne. powstała sztuka nie służąca Bogom, na charakter rzeźby miał wpływ sport przyzwyczajający hellenów do oglądania nagich ciał i podziwiania ich.
5. Artyści greccy posługiwali się brązem, marmurem i kamieniem jaskrawo malow anym.
6. Grecka rzeźba wciąż ewaluowała - przed VI w.p.n.e. dzieła były sztywne i niep o radne, od polowy V wpne. starano się, przedstawić człowieka w ruchu. Najwybi tniejsza: DYSKOBOL - Myrona
7. Rósł stopień szczegółowości oraz poprawności przedstawień. Poliklet w DYFOSIE zawarł idealne proporcje ciała mężczyzny. Postacie były nacechowanegodn o ścią, powagą, spokojem. Również pojawiły się ból, radość, nienawiść.
8. Ceramika malowana zajmowała w twórczości artystycznej greków takie miejsce, jakiego nie zyskała w innych cywilizacjach. Garncarze tworzyli naczynia o dosk o nałych kształtach, cienkich ściankach. Ozdabiali je pokrywając barwną i skompl i kowaną dekoracją. Prze dstawiano na nich sceny mityczne.
9. Największe dzieła architektury greckiej to: Arkropol, świątynia Ateny, Artem idy
10. W dziedzinie budownictwa, zwłaszcza w architektur ze sakralnej RZYMIANIE dokonali więcej.
11. Posługiwali się cegłą i zaprawą. Pozwoliło to na srosowanie półokrągłych sklepiej zamiast płaskich stropów.
12. W rzeźbiarstwie także osiągneli więcej niż grecy. Nie wahali się pokazać brzydoty, star o ści a nawet wulgarności.
13. Osiągnięcia sztuki portretowej można śledzić na monetach, często bedących dzi e łami sztuki.

Filozofie antyczne

Sokrates

469-399 r.p.n.e.

• był nauczycielem Platona
• głosił on absolutyzm i intelektualizm etyczny
• dobro, cnotę i szczęście utożsamiał z prawdą
• jego dewiza to: “Poznaj samego siebie”
• podkreślał świadomość własnej niewiedzy: “Wiem, że nic nie wiem”
• środki poznania to: żywy dialog, zbijanie fałszywych argumentów rozmówcy, p o moc w dochodzeniu dostępnej prawdy
• ideałem była doskonałość etyczna, racjonalizm i intelektualizm etyczny (utożsami a nie szczęścia, dobra, cnoty z wiedzą o tym co dobre i złe)
• nie uważał siebie za mędrca ani za nauczyciela mądrości. Próbując odpowiedzieć na pytanie “czym jest wiedza” rozmawiał z mieszkańcami Aten często ujawniają c ich niewie dzę

Platon

427-347 r.p.n.e. (Arystokles)

• był uczniem i przyjacielem Sokratesa
• stworzył pierwszy system idealizmu obiektywnego (platonizmu)
• dualizm świata:

1. świat idei (idealny) - niedostępny zmysłom
2. świat materialny

• jego pisma filozoficzne to “Uczta” , “Państwo” , “Prawa”
• funkcja poznawcza to dusza obdarzona wrodzoną wiedzą o ideach
• na podstawie swej teorii idei zbudował teorię państwa idealnego. Założył szkołę w Atenach nazwaną “Akademią od gaju Ak ademosa”.

Arystoteles

384-322 r.p.n.e.

• uznawany za najwybitniejszego myśliciela starożytności
• jego działalność obejmowała niemal wszystkie dziedziny wiedzy
• założył szkołę filozoficzną w Atenach
• twierdził, że każda rzecz jest bytem złożonym z materii i formy kształtującej materię
• postawił tezę o zmienności bytu i wielości form ruchu
• zapoczątkował empiryczne metody badań przyrodoznawczych
• stworzył podstawy rozwoju nauk przyrodniczych
• był rzecznikiem demokracji, stworzył naukę o państwie
• zajmował się zagadnieniami etycznycmi
• twórca “Poetyki” - rozprawy o li teraturze, prawach rządzących poszczególnymi gatu nkami i rodzajami literackimi