Powtórzenie treści Mitologii J. Parandowskiego

Bogowie:

ogólne wiadomości:

- nieśmiertelni i zawsze młodzi

- obdarzeni niezwykłą siłą i urodą, więksi, piękniejsi i silniesi od

ludzi

- posiadający wielką potęgę i wiedzę

- obdarzeni cudowną własnością przenoszenia się z miejsca na miejsce z

niezwykłą szybkością oraz zdolnością przemiany w różne postaci i

kształty

- nie są wszechwiedzący, wszechobecni, wszechmocni każdy urodził się

kiedyś i przed śmiercią broni ich ambrozja, zaś od starości nektar

- chętni do ingerencji w ludzkie losy

- podlegający Mojrze (Przeznaczeniu)

Zeus - ojciec bogów i ludzi, władca nieba, światła, piorunów, sił przyrody

Hera - małżonka Zeusa, patronka małżeństwa i wierności małżeńskiej

Posejdon - władca mórz, wysp, wybrzeży i przystani

Hades - władca podziemnego świata zmarłych

Demeter - bogini płodności, rolnictwa, urodzajów

Dionizos - bóg wina i płodnych sił natury

Afrodyta - bogini miłości, rozkoszy, piękna i wdzięku,opiekunka żeglarzy

Eros - bożek miłości z łukiem i strzałą, syn Afrodyty

Tanatos - bóg śmierci

Ares - bóg wojny

Artemida - dziewicza bogini łuku i strzały (pierwotnie śmierci), lasów,

gór, łowów i zwierzyny, księżyca

Apollo - bóg słońca, światła, wyroczni, patron sztuk pięknych, przewodnik

Muz, opiekun trzód

Hermes - bóg pasterzy, kupców, żeglarzy, patron podróżnych, przewodnik

dusz zmarłych

Hefajstos - kulawy bóg ognia,kowali i złotników

Atena - dziewicza bogini mądrości, sztuki wojrennej, opiekunka Aten, drzew

oliwnych, kobiecych robót ręcznych

Kronos - tytan ojciec Zeusa

Hestia - bogini ognia (ogniska domowego)

Muzy:

9 córek Zeusa i Mnemosyne zamieszkiwały szczyty gór na beockim Helikonie,

Parnasie, lecz najbardziej lubiły przebywać na wyniosłościach Pierii pod

Olimpem. Przewodnikiem i zwierzchnikiem był Apollo.

opiekowały się:

- Kalliope (Pięknolica) pieśń bohaterska

- Klio (Głosząca sławę) historia

- Euterpe (Radosna) patronka liryki

- Taleja (Rozkoszna) komedia

- Melpomene (Śpiewająca) tragedia

- Terpsychora (Kochająca taniec) taniec

- Erato (Umiłowana) pieśni miłosne

- Polihymnia zsyła natchnienie tym, którzy piszą hymny i pieśni pobożne

- Urania (Niebiańska) gwiażdziarstwo

Nimfy:

boginki sił żywotnych i uroków wolnej przyrody nieujarzmionej przez

człowieka , personifikacje rzek i mórz, żródeł, lasów, drzew, gór,

często mieszkające w grotach piękne, śmiertelne ale długowieczne dziewczęta;

zwykle dobroczynne, ale czasem grożne

Postacie:

Odyseusz - król Itaki syn Laertesa, mąż Penelopy; brał udział w wojnie

trojańskiej, gdzie dzięki swej chytrości i odwadze stał się jednym

z najsłynniejszych bohaterów wojny m.in. za jego radą zbudowano konia

trojańskiego; jego powrót do Itaki trwający 10 lat został opisany w

"Odyseji" Homera obfitujący w niebezpieczne, cudowne przygody np:ląduje

na wyspie Cyklopów, udaje się do Hadesu, 7 lat spędza u nimfy Kalipso

po 20 latach niobecności wrócił do ojczyzny, gdzie czekała na niego

wierna żona Penelopa

Jazon - syn Aizona króla Jolkos w Tesalii, aby odzyskać tron musiał zdobyć

złote runo, aby je jednak zdobyć musiał wykonać prace: zaorać pole

ziejącymi ogniem bykami, zasiać smocze zęby i zabić wrosłych z nich

mężów

Herakles - syn Zeusa i Alkmeny obdarzony nadludzką siłą, odwagą, wytrwałością,

dobrocią i współczuciem, ale też raptus (rozbił kiedyś lirę na

głowie swojego nauczyciela), w wywołanym przez Herę napadzie szału

zabił żone i dzieci, aby oczuścić się z tej zbrodni miał wykonać 12

prac w służbie Eurysteusza:

- zabić lwa nemejskiego (udusił go rękami)

- zgładzić hydrę lernejską (przypalał miejsca po uciętych głowach, aby nie

odrosły)

- schwytać łanię kerynejską

- upolować dzika ermantejskiego

- wytępić ptaki stymfalijskie (powystrzelał je z łuku)

- oczyścić stajnia Augiasza

- ujarzmić byka kreteńskiego

- uprowadzić rumaki Diomedesa (żywione ludzkim mięsem, rzucił im króla

Tracji na pożarcie i tym samym obłaskawił je)

- zdobyć pas Hippolity królowej Amazonek

- uprowadzić woły Geryona

- przynieść jabłko z ogrodu Hesperyd (złote jabłka, córek Atlasa przejmuje

od niego sklepienie niebios, aby ten pomógł mu ukraść jabłka)

- porwać z Hadesu Cerbera

za trudy i cierpienia po śmierci obdarzono go nieśmiertelnością i dano mu

Hebe za żonę

Tezeusz - heros ateński, syn króla Aten Egeusza; udał się na Kretę, gdzie

dzięki pomocy Ariadny zabił Minotaura, jednak w drodze powrotnej zapomniał

zmienić żagli z czarnych na białe, co oznaczało, że wyprawa zakończyła

się niepowodzeniem Egeusz rzucił się do morza i utonął; Tezeusz

uczestniczył także w kilku przygodach Heraklesa

Achilles - główny bohater i centralna postać Iliady, ideał młodzieńca,

który przedkłada krótkie, ale pełne chwały życie nad długą i gnuśną

egzystencją, cechuje go jednak, prócz męstwa w walce, niezłomna przyjażń

dla Patrokla i pogarda dla kłamstwa; zabija w pojedynku Hektora, który

wcześniej zabił jego przyjaciela Patrokla, ciągnie ciało Hektora za

swoim rydwanem i oddaje jego ciało w zamian za bogate dary, ginie od

zatrutej strzały, która ugodziła jego stopę - jego jedyny słaby punkt

Hektor - syn Priama i Hekabe najdzielniejszy i najszlachetniejszy z bohaterów

trojańskich, wyróżnia się wielokroć w obronie Troi. Zginął w

pojedynku z Achillesem mszczącym śmierć swego przyjaciela.

Parys - syn Priama króla Troi i Hekabe, rozstrzygnął spór o jabłko niezgody

na korzyść Afrodyty, która obiecała mu miłość najpiękniejszej

kobiety Heleny żony Menelaosa, którą porwał i uprowadził do Troi, co

wywołało wojnę trojańską. Zabił Achillesa zatrutą strzałą, sam

też zginął od takiej strzały.

Eneasz - bohater Eneidy Wergiliusza, syn śmiertelnika Anchizesa i bogini

Afrodyty, Eneida - sławi legendarne pochodzenie trojańskiego ludu rzymskiego,

którego początek miał dać Eneasz, który przybył do Itaki, gdzie

założył kolonię.

Dedal - bajecznie zręczny rzemieślnik i wynalazca ateński, wygnany z Aten

uwięziony wraz z synem Ikarem przez Minosa sporządził dla siebie i syna

skrzydła, przy pomocy których chciał polecieć na Sycylię.

Ikar - syn Dedala wbrew ojcowskim radom, wzbił się wysoko, zbyt blisko

słońca, które stopiło wosk, po czym spadł na zachód od Samos do

morza zwanego odtąd Ikaryjskim.

Prometeusz - syn tytana Jepeta i Temidy; stworzył człowieka, wykradł niebu

ogień i dał ludziom, aby poprawić ich nędzny byt (prometeizm poświęcenie

się jednostki dla ogółu),Zeus kazał Hefajstosowi stworzyć Pandorę

i zesłał ją do ludzi wraz z bezlikiem nieszczęść. Prometeusz odpłacił

bogom podstępem za podstęp, zabił wołu i podzielił go na części, jedną

stanowiło mięso zawinięte skórą, drugą kości tłuszczem. Zeus wybrał

gorszą część i od tej pory składano bogom tłuszczi kości. Zeus kazał

Prometeusza przykuć do skały na Kaukazie, gdzie orzeł wyjadał mu stale

odrastającą wątrobę, po setkach lat męki Herakles zastrzelił orła i

uwolnił Prometeusza.

Orfeusz - śpiewak, muzyk i poeta tracki, grą na kitarze i śpiewem potrafił

oczarować rośliny,zwierzęta i skały; jego ukochana malżonka zmarła

od ukąszenia żmii, aby ją odzyskać zstąpił do Hadesu,gdzie oczarował

wszystkich swą muzyką, uzyskał zgodę na wyprowadzenie żony Eurydyki

pod warunkiem, że nie obejrzy się na nią, aż do momentu przekroczenia

progu Erebu, jednak nie wytrzymał i jego żona została porwana do Hadesu

tym razem na zawsze.

Edyp - syn Lajosa, króla Teb i Jokasty; według wyroczni miał zabić ojca i

poślubić matkę, został porzucony w górach, znależli go pasterze i

oddali lrólowi Koryntu, gdy ten usłyszał przepowiednię opuścił

dom i podróżował, udał się do Teb, gdzie uwolnił krainę od Sfinksa,

w zamian za co dostał rękę swojej prawdziwej matki i królestwo; gdy

dowiedził się o wszystkim Jokasta powiesiła się, a Edyp wyrusza na

wygnanie.

Medea - czarodziejka, pomogła Jazonowi zdobyć złote runo, po czym powróciła

z Jazonem do kraju i wyszła za niego za mąż, namówiła córki uzurpatora

Peliasa, aby go zabiły, za co została wygnana wraz z mężem i dwoma

synami z Tesalii, gdy Jazon opuśćił ją zabiła obu synów a rywalce

ofiarowała zatrutą szatę (od której spaliła się wraz z całym dworem)

Ariadna - córka Minosa króla Krety z miłości do Tezeasza przybyłego na

Kretę, aby uwolnić Ateńczyków od haraczu z chłopców i dziewcząt

poświęcanych Minotaurowi, pomogła dostać się do niego do labiryntu,

Tezeusz porzucił ją na wyspie Nakos gdzie odnalazł ją i poślubił

Dionizos.

Penelopa - żona Odyseusza, wzór i ideał wierności małżeńskiej - przez

20 lat czekała na powrót swojego męża.

Klitajmestra - córka króla Sparty w Iliadzie Agamemnon oświadcza, że woli

od niej swą brankę Chryzejdę w Odysei mówi się o niej jako kobiecie

uczciwej, która długo opierała się zalotom Egista, w czasie gdy

Agamemnon był pod Troją po jego powrocie Egist zabił go w zmowie z

Klitajmestrą, ona zaś sama zabiła Kasandrę, przywiezioną z Troi

kochankę męża.

Helena - naipiękniejsza i najbardziej pożądana z kobiet, córka Zeusa i Ledy

żona Menelaosa, w sprawie trzech bogiń została przyżeczona Parysowi,

który porwał ją do Troi co było powodem wybuchu wojny trojańskiej

stała się archetypem i symbolem triumfującej urody kobiecej.

Hekuba - Hekabe, żona króla Troi Priama, Polimestor król Tracji zabił

Polidora syna Priama oddanego pod opiekę ze skarbami, aby je zagarnąć;

Hekuba zabiła dzieci Polimestora, a jego samego zabiła za co została

zamieniona w sukę wyjącą na grobie syna.

Dydona - jej brat król Tyru zamordował jej męża, aby zagarnąć jego

majątek udała się do Libii, gdzie król zaoferował jej taki obszar

ziemi, jaki da się przykryć skórą wołu, Dydona pocieła skórę na

tak wąskie pasy, że objęła nimi miejsce, na którym stanęła Byrsa,

akropol Kartaginy.

Dejanira - żona Heraklesa, aby zyskać miłość męża uwierzyła centaurowi

Nessowi, który dał jej splamioną jego krwią tunikę i posłała ją

Heraklesowi, gdy ten zakochał się w Joli, po założeniu szaty zmarł

w męczarniach a Dejanira popełniła samobójstwo.

Pandora - pierwsza kobieta ulepiona z gliny przez Hefajstosa z rozkazu Zeusa,

dostała od bogów puszkę, w której były wszystkie nieszczęścia, była

to kara za wydarcie ognia bogom przez Prometeusza; jego brat ożenił się

z nią i otworzył puszkę, z której wfrunęły wszystkie nieszczęścia

jakie trapią ludzkość.

Antygona - córka Edypa, któremu towarzyszy aż do śmierci; nowy władca Teb

Kreon nie pozwolił pochować Polinika jej brata jako zdrajcy ojczyzny,

Antygona, uznając wyższość praw moralnych, boskich nad państwowymi,

ludzkimi pogrzebała brata za co została żywcem zamurowana i odebrała

sobie życie.

Motywy :

labirynt - na Krecie zbudowany przez Dedala na polecenie Minosa, siedziba

Minotaura

kaduceusz - biała laska heroldów, posłów, będących oznaką ich

nietykalności, laska Hermesa, którą dzierżył jako bóg snu i marzeń

sennych i jako przewodnik dusz do świata podziemnego, którą uśmierzał

spory - symbol pokoju.

nektar - napój bogów, chroni od starości

ambrozja - pokarm bogów olimpijskich, spożycie ambrozji i nektaru zapewniało

nieśmiertelność, chroniło ciało od zepsucia, ich woń zagłuszała

przykre zapachy

egida - tarcza sporządzona przez Hefajstosa z metalu i skóry kozy Almatei,

cudowny atrybut Zeusa

azyl - schronienie, miejsce poświęcone bóstwu skąd nie wolno było wydać

ściganego przestępcy

złoty wiek - była to wieczna wiosna (płynęły strugi mleka i słodkiego

nektaru, a złoty miód ciekł z zieleniejącego dębu

Arkadia - górski, lesisty kraj na środkowym Peloponezie, zamieszkały przez

ubogich pasterzy wg. poezji bukolikowej Wergiliusza kraina prostoty i

szczęśliwości

Związki frazeologiczne:

węzeł gordyjski - zagmatwany problem

Kasandra - zwiastunka katastrofy

koń trojański - podtępny, niebezpieczny "dar"

koszulka Dejaniry - coś, co sprawia wielkie męczrnie, synonim cierpienia, od

którego nie ma ucieczki

męki Tantala - straszne męki

nić Ariadny - sposób na wyjście z trudnej sytuacji

paniczny strach - przerażanie

pięta Achillesa - słaby, czuły punkt

prometeizm - poświęcenie się jednostki dla dobra ogółu

puszka Pandory - żródło wszelkich nieszczęść i kłopotów, wynikłych z

chciwości

stajnia Augiasza - miejsce szczególnie zabrudzone

syzyfowa praca - bezowocna, nadaremna praca

tytaniczna praca - praca bardzo ciężka i wyczerpująca

łoże Prokrusta - system, doktryna, polityka itp.zmuszają do dostosowania

się do czegoś, do ulegania czemuś

Stworzenie świata - powstał z Chaosu,wyłoniły się z niego dwa bóstwa

Uranos i Gaja oraz ziemia, z ich związku zrodziły się trzy rody: tytanów,

cyklopów i sturękich. Uranos bojąc się synów kazał ich strącić do

Tartaru (bezdennych czeluści) wówczas najmłodszy tytan Kronos za namową

Gai okaleczył ojca i sam objął władzę nad światem.Zapamiętawszy klątwę

ojca, który mu kiedyś przepowiedział, że i jemu syn odbierze berło, połykał

kolejno swoje dzieci, które rodziła mu żona Reja. Po urodzeniu szóstego

dziecka Reja oszukała go. Podała mu zawinięty kamień i Kronos połknął

go, sądząc, że połyka syna. Ona natomiast zeszła na ziemię i ukryła

dziecko, któremu dała na imię Zeus, w grocie na Krecie pod opieką nimf

górskich. Chłopiec chował się zdrowo karmiony mlekiem kozy Almatei. Gdy

dorósł poradził matce by podała Kronosowi środek wymiotny, co uczyniła

a on wypluł połknięte dzieci: Hadesa, Posejdona, Herę, Hestję i Demeter.

Zeus stoczył z Kronosem walkę, która trwała 10 lat, nie przyniosła

rozstrzygnięcia, wówczas Zeus uwolnił z Tartaru cyklopów i sturękich,

przy ich pomocy pokonał Kronosa i strącił go do czeluści. Bogowie podzielili

władzę międze siebie.

narodziny człowieka - według jednego z podań twórcą rodu ludzkiego jest

Prometeusz. Ulepił on człowieka z gliny pomieszanej ze łzami, a duszę

dał mu z ognia niebiańskiego, którego parę iskier ukradł z rydwanu

słońca. Stworzony w ten sposób człowiek był słaby i bezbronny

wobec potęgi przyrody, której nie rozumiał. Prometeusz, widząc to, ponownie

zakradł się po ogień do niebiańskiego spichlerza, przyniósł go na ziemię

i nauczył ludzi, jak się nim posługiwać. (patrz Prometeusz i Puszka Pandory).

Potop - ludzie po uwięzieniu Prometeusza nękani cierpieniami, pełni żadz

stawali się żli i występni, obrażali bogów, gdy król Lykaos obrażił

Zeusa częstując go mięsem ludzkim postanowiono spuścić potop, spadły

deszcze wszystko zostało zalane oprócz Parnasu w Beocji dobiło do niego

dwóch staruszków Deukalion i Pyrra, gdy woda opadła poszli do groty delfickiej,

aby się dowiedzieć co należy czynić: mieli zasłonić twarze i rozrzucać

kości swojej matki. Deukalion wyjaśnił: wspólną macierzą wszystkiego co

żyje jest ziemia, a kośćmi ziemi są kamienie, poszli wtedy na pole, gdzie

rzucali kamienie, które stawały się ludżmi, z ręki Deukaliona powstali

mężczyżni a Pyrry kobiety. Gdy odpoczeli zobaczyli, że świat zaczął się

zmieniać i odradzać. Nowe pokolenie wyrosłe z kamieni było silniejsze

i bardziej odporne. Deukalion nauczał wszystkich, a Zeus widział, że ludzie

nipamiętni kary nie stają się lepsi, lecz nie zsyłał na nich więcej potopu.

Zło - patrz Pandora i Potop; wśród pierwszych ludzi złu była winna zbrodnicza

krew gigantów, którą przesiąknięta była ziemia z jakiej Prometeusz ulepił ludzi.

Przemiany pór roku - Demeter bogini urodzaju zabroniła Persefonie zrywać narcyzy

ta jednak nie posłuchała i zerwała jeden, tym samym została porwana do

podziemi, na prośbę bogów Hades zwrócił ją matce, ale wcześniej dał

jej jabłko granatu co było symbolem przywiązania do królestwa podziemi

odtąd co roku musiała na trzy miesiące wracać do męża. Gdy idzie do Hadesu

przychodzi zima, a gdy powraca przychodzi wiosna; ziemia jest jej matką i

uczucia jej rozgrywają się na ziemi.

Obraz świata zmarłych - w przedsionku piekielnego państwa są postacie:

Smutek, Trwoga, Nędza, Wojna, Niezgoda, Sny i Marzenia, pod drzewem leży

Briareus sturęki olbrzym, potem zaczynają się błota i grzęzawiska

Archeontu, której wody łączą się ze Styksem z niej bierze początek Lete

rzeka zapomnienia, dusze aby dostać się do świata zmarłych muszą przepłynąć

te wszystkie rzeki, korzystają z pomocy Charona przewożnika, który za opłatą

przeprowadza na drugą stronę, na drugim brzegu jest Cerber - potworne psisko

o trzech paszczach (dla wchodzących jest uprzejmy). Królestwo cieni to

nieobeszła równina, chłodna i martwa, po której szamocą się ostre wiatry,

pędzące tam i spowrotem mdłe dusze. Chodzą po niej umarli, a każdy ma tam

wyznaczone miejsce. wszyscy czekają na sąd składający się z trzech

królów: Minos, Ajakos i Radamantys, oceniają oni uczynki duszy i wyznaczają

jej przyszłe miejce. Nad światem umarłych góruje ogromny pałac władcy tego

świata Hadesa, pod nim znajduje się miejsce najsroższych każni dla

zbrodniarzy. Jednak nie wszyscy tam trafiają, ten kto żył sprawiedliwie całe

życie odjedzie na Wyspę Błogosławinych - krainy wiecznej szczęśliwości,

gdzie wszystko jest jasne, kolorowe a budunki zbudowane są ze szlachetnych kamieni.

Panuje tam wieczna wiosna.

Wojna trojańska :

- porwanie Heleny przez Parysa syna króla Troi

- odprawa posłów greckich Menelaosa i Odyseusza

- wojna trwa przez 10 lat bez żadnego rozstrzygnięcia, w tym czasie wielu

żołnierzy i obie strony zaczęły odczuwać zmęczenie tą wojną

- ingerencje bogów w walki (zsyłanie zarazy)

- kłótnie w obozie Greków Achilles obrażony na Agamemnona nie chce walczyć

- pojedynek Menelaosa i Parysa, który miał rozstrzygnąć wojnę

- pojedynek nierozstrzygnięty ( ingerencja Afrodyty, która unosi Parysa do

Troi )

- walki rozpoczęły się od nowa, szale zwycięstwa z jednej strony na drugą

- Trojanie wdarli się do obozu Greków

- Patrokles ubrał zbroję Achillesa, został zabity przez Hektora

- pojedynek Achillesa i Hektora

- Achilles przywiązał ciało pokonanego do swego rydwanu, Priam wykupił

zwłoki syna

- Helena pomogła Diomedesowi i Odyseuszowi przejść potajemnymi korytarzami,

gdy ci zakradli się w przebraniu, aby wykraść posąg Ateny z jej świątyni,

dopóki znajdował się on w Troi, miasto nie mogło być zdobyte

- Grecy upozorowali kilka dni póżniej odwrót, a w darze zostawili ogromnego

drewnianego konia

- Trojanie wprowadzili go do miasta

- w nocy wydostało się z niego 12 najlepszych żołnierzy w tym Odyseusz

i otworzyli bramy miasta

- rozpoczęła się straszliwa rzeż miasta

- Grecy wygrali wojnę

Wędrówka Odyseusza:

- u wybrzeży Tracji, w walce z Kikonami zdobywa Ismaros,ale traci 72 ludzi

- ląduje z jednym okrętem w kraju Cyklopów

- Eol bóg wiatru dał mu worek z przeciwnymi wiatrami, gdy jest blisko

ojczyzny jego załoga otworzyła worek i znowu wrócili do wyspy Eola

- gigantyczni Lastrygonowie zatapiają 11 jego okrętów

- z ostatnim dotarł do wyspy czarodziejki Kirke, za jej radą udał się do

Hadesu, gdzie miał się dowiedzieć o przyszłe losy

- uniknął śpiewu pięknych syren

- na wyspie Trinakii jego załoga zabiła kilka sztuk bydła Heliosa za co

Zeus zatopił wszystkie statki wraz z załogą

- Odyseusz dopłynął do wyspy nimfy Kalipso, gdzie spędził 7 lat

- zbiliżył sie do wyspy Feaków, Posejdoin rozpętał burzę z opresji

uratowała go boginka morska, na brzegu spotkał królewnę, która wskazała

mu drogę do ojca, króla Alkinosa. Odyseusz opowiedział zgromadzonym o

swych przygodach. Dostał od Feaków okręt, na którym wrócił do ojczyzny

Wędrówka Eneasza:

- po 6 latach podróży jest bliski Italii, gdy Junona rozprasza okręty Trojan

z trudem lądują w Libii, pod Kartaginą, gdzie są przyjęci gościnnie

przez królową Dydonę

- Eneasz opwiedział zdobyciu o Troi

- wyrocznia w Delos każe mu szukać ziemi przodków(Auzonia), na wyspach Strofadach

harpie wieszczą, że eneasz założy miasto Italii. Po przybyciu na

Sycylię umiera jego ojciec

- Dydona kocha Eneasza i pragnie aby został z nią, Merkury - posłaniec

bogów oznajmia, że ma on założyć państwo w Italii. Eneasz opuszcza

Dydonę, która przebija się mieczem i zostaje spalona na stosie

pogrzebowym, którego płomienie widzi Eneasz na otwartym morzu z okrętu

- Eneasz przybywa na Sycylię w rok po śmierci ojca i zarządza igrzyska

na jego cześć

- Eneasz wylądował w Kume, zszedł do groty Sybilli i do królestwa zmarłych

odwiedza ojca, spotyka Dydonę, która go odpycha, ogląda dusze swych

przyszłych potomków, po czym wraca do swych towarzyszy i płynie do

Lacjum

- walki z Rutulami, bogowie postanawiają, że chociaż zwycięzcami są Trojanie

przyszły Rzym nie po nich, ale po Latynach odziedziczy język, prawa i

nazwę.

Założenie Rzymu:

Dynastia Eneasza mieszkała w mieście Alba Longa.

Król miał dwóch synów Numitora, który objął władzę po ojcu i Amulisa,

który przy pomocy wojska strącił brata z tronu. Córka Numitora powiła

bliżnięta Romulusa i Remusa, których ojcem był Mars.Amulius kazał

wrzucić bliżnięta do Tybru. Uratowały się i codziennie przychodziła

wilczyca aby je nakarmić.

Pewnego dnia zobaczył to pasterz Faustulus i wraz z żoną wychował dzieci.

Gdy bracia dorośli zabili Amuliusa i przywrócili tron Numitorowi, po czym

założyli nowe miasto, Romulus na Palatynie, Remus na Awentynie. Podczas

wznoszenia murów dosazło do kłótni, w której Romulus zabił brata.

Aby zaludnić miasto uczynił z niego azyl dla banitów i zbiegów. Brakowało